بازآ که بی حضورت، خوش نیست زندگانی

من آمدن به پیشت، دانی نمیتوانم
اما اگر تو آیی، دانم که میتوانی...

گرچه ز من ملول است او -ای صبا- چنان کن
کین نامه -هر چه بادا- بادا بدو رسانی